120-2007_IMG.JPGgroeten.jpgIMG_3355.JPGIMG_9217.jpg

Halloween

Met een roze geschminkt poezengezicht en een heksenhoed op, is de kleinste een mix van schattig en eng. Ze heeft geen idee wat Halloween inhoudt en gaat vastberaden op alle snoepmandjes af. Ze heeft geen oog voor het spinrag in de struiken, de skeletten die aan de bomen bungelen of de verklede kinderen op straat. Schrikken doet ze nergens van. Al zegt ze wel: 'Ik vind Halloween bang'.

De oudste twee, wiens idee het was om te gaan trick or treaten, zijn een stuk angstiger. Ook al zijn ze indrukwekkend geschminkt als heks en vleermuis, ze gaan schoorvoetend de straat op. Gedreven door de wens om toch echt thuis te komen met een goed gevulde snoeptas, gaan ze met hun eveneens schrikwekkende vriendjes de buurt af. Maar ze lopen natuurlijk niet voorop.

Bij praktisch ieder huis staan ze als aan de grond genageld. Is het niet een rookmachine, dan zijn het wel de spookachtige klanken van Michael Jackson's Thriller die uit een muziekinstallatie klinken. Want het moet gezegd, wat hebben mensen er een werk van gemaakt! Zelfs ik moet mezelf er af en toe aan herinneren dat het allemaal niet echt is. Maar, ik ben dan ook geen held en heb helemaal niks met griezelen (ze hebben het dus niet van een vreemde).

Toch denk ik ook dat Halloween voor onze kinderen misschien wel zo eng is, omdat ze het feest eigenlijk niet kennen en niet weten waarom iedereen elkaar de stuipen op het lijf jaagt. Als je het griezelen in de juiste context kan plaatsen, wordt het misschien ietsje minder eng. Alhoewel het ontbreken van context, juist de redding is van de kleinste. Zij ziet geen dreiging in de man in het zwart, het meisje met de rode vlekken op haar jurk en de oude vrouw die in een ketel roert. Zij is niet bang, Halloween is bang.

Machteld Henzel – in 't Hout is zelfstandig tekstschrijver en woont met haar man en drie kinderen aan de Rottekade. In haar vrije tijd loopt zij graag hard en trekt zij er vaak met het gezin op uit in hun Volkswagen camperbusje uit 1973.