groeten.jpgIMG_3355.JPGIMG_9217.jpg120-2007_IMG.JPG

Ouderwetse winter

Al was het maar een flinterdun laagje, er lag vorige week ijs op de Rotte! Na drie dagen vriezen, was het in ieder geval dik genoeg om meerkoeten en eenden te dragen. En dat gaf hoop. Hoop op weer een winter zoals toen we net aan de Rotte woonden.

We zaten er nog niet echt warmpjes bij, waren nog druk aan het verbouwen en hoopten dat kieren en gaten snel gedicht zouden zijn. Met straalkachels probeerden we het kleine, krakkemikkige dijkhuisje warm te stoken zodat we in ieder geval onze vingers konden buigen tijdens het klussen. Slapen deden we er (gelukkig) nog niet.

Het leek wel of we met de koop van een huis uit de jaren dertig, de weersomstandigheden uit die tijd er gratis bij kregen. De kou deed denken aan winters zoals wij die alleen kennen uit documentaires, en ons uitzicht op een bevroren Rotte leek zo uit het zwart-wit fotoalbum van mijn grootouders te komen. We stonden dan ook vaak, met gereedschap in de ene en een kop dampende koffie in de andere hand, te genieten van dit prachtige winterlandschap. En we beloofden onszelf, dat als we hard genoeg doorwerkten, we eerder mochten stoppen om even de schaatsen onder te binden.

Gelukkig is het niet bij die ene winter gebleven en hebben we in de jaren die volgden nog vaak kunnen genieten van een bevroren Rotte. Vanachter ons dubbele glas in een heerlijk verwarmd huis en natuurlijk op schaatsen. Alleen nog niet met alle kinderen. Daarom hopen we dit jaar weer eens op een ouderwets koude winter zodat we met het hele gezin kunnen genieten van de Rotte vanaf het ijs.

Machteld Henzel – in 't Hout is zelfstandig tekstschrijver en woont met haar man en drie kinderen aan de Rottekade. In haar vrije tijd loopt zij graag hard en trekt zij er vaak met het gezin op uit in hun Volkswagen camperbusje uit 1973.