IMG_9217.jpggroeten.jpg120-2007_IMG.JPGIMG_3355.JPG

Gewenning

Ik herinner me het nog goed. Als kind gingen we op speciale dagen met de hele familie eten bij Van der Valk restaurant Plaswijck. Mijn opa en oma namen ons mee en dan zaten we aan een lange tafel. Mijn ouders, grootouders, oom en tante aan de ene kant van de tafel, en alle (klein)kinderen aan de andere kant. We dronken cassis, aten een kindermenu schnitzel en lepelden het bakje appelmoes leeg nadat een gelukkige het mandarijntje eruit gepikt had. En natuurlijk aten we ons bord nooit helemaal leeg want je moest wel ruimte houden voor de grote sorbet met parasolletje, die steevast het toetje was.

Het was er altijd warm, rumoerig en rokerig. Mijn maillot kriebelde en de zitting van de logge vierkante stoelen plakte. De brillen en snorren waren groot, het wachten op het eten duurde lang en het weerzien met familie was stiekem een beetje spannend. Want door afstand en omstandigheden zagen we elkaar niet zo heel vaak en was het toch altijd weer een beetje wennen.

Van der Valk Plaswijck is alweer een paar jaar gesloten en van wennen aan elkaar is ook geen sprake meer. Sinds een jaar of tien woon ik op steenworp afstand van mijn oom en tante en zie hen regelmatig. Bovenop de verkleurde jeugdherinneringen aan familie-etentjes bij Van der Valk, zijn inmiddels veel nieuwe scherpe herinneringen gekomen. Van kraamvisites, middagen in het Zwarte Plasje, even langs varen met het bootje en gewoon een praatje in het dorp.

Maar misschien ligt juist in de gewenning wel het gevaar. Het gevaar van de vanzelfsprekendheid. Vond ik het vroeger bijzonder om met de hele familie bij elkaar te zijn, het contact dat we nu hebben is minstens zo bijzonder. Daar wil ik niet aan wennen, dat wil ik koesteren.

Machteld Henzel – in 't Hout is zelfstandig tekstschrijver en woont met haar man en drie kinderen aan de Rottekade. In haar vrije tijd loopt zij graag hard en trekt zij er vaak met het gezin op uit in hun Volkswagen camperbusje uit 1973.